Lijdend voorwerp

Vanaf mijn 4e tot mijn 28e ging ik gebukt onder zware migraineaanvallen. Regelmatig lag ik in bed met een verstijfd lichaam, een knallend hoofd en een verkrampte maag. De pijn was ondraaglijk. Ik was tot niks in staat behalve mijn "lot" lijdend ondergaan. Na 1 of soms 2 dagen stopte de pijn en kon ik eindelijk weer functioneren.

Migraine komt in mijn familie voor. Mijn vader had een eigen zaak, werkte dag in dag uit ontzettend hard maar lag in het weekend plat met migraine. Migraine kwam in zijn familie voor. Op het moment dat je zelf een "last" gaat ervaren en je herkent dit vanuit je familielijn (en je ziet hoe zij ermee omgaan) gebeurt er iets onoverkomelijks. De last wordt ook jouw lot en wordt onlosmakelijk aan jou verbonden. Het wordt onderdeel van je identiteit. Het zit in je genen, je moet ermee leren leven. Uiteraard is dit letterlijk zo nooit gezegd, maar dat is wel wat ik zag en ervaarde. En nu gold het ook voor mij. Ik was compleet afhankelijk en had hier geen zeggenschap in. Ik was het lijdend voorwerp. En ik onderging het, 24 jaar lang.

Dit alles veranderde drastisch toen mijn toenmalige partner en ik een kinderwens kregen en hij tegen mij zei "je moet er iets mee doen Marieke, het is erg lastig om als moeder ieder weekend met hoofdpijn op bed te moeten liggen". Dit maakte iets bij me los. Ineens kwam het besef dat ik dit patroon misschien wel kon doorbreken. Mijn gedachtes begonnen te veranderen. Het voelde alsof er kaders wegvielen, de lucht klaarde en ik een diep verborgen onderdeel van mezelf kon voelen. Iets waar ik voorheen niet bij kon en waarvan ik het bestaan niet kende.

De verandering van gedachte schiep een nieuwe weg. Een weg die mij hielp het (diep familie) patroon te doorbreken.  Met veel hulp leerde ik te luisteren naar mijn lichaam. Want het zat met name in spanning en ontlading van spanning. Wanneer bouwt mijn lichaam spanning op? Hoe kan ik dat proces herkennen? Wat kan ik doen om de spanning los te laten? Alles draaide om voelen, voelen en voelen. De vervolgstap was om iets tegenover de spanning te zetten, namelijk ontspanning. Dit ging niet zonder slag of stoot en mijn lichaam moest vertrouwen krijgen dat ontlading ook op een andere manier kon.

Mijn migraine ging van bijna wekelijks, naar eens in de zoveel maanden, vervolgens naar 1x per half jaar tot de hoofdpijn op den duur helemaal wegbleef. En op dat moment werd ik zwanger van onze eerste dochter. Ik was 28 jaar.

Inmiddels leg ik ook de link naar hooggevoeligheid. Als piepjong meisje pikte mijn lichaam al veel informatie op. Spanning en stress (ook datgene wat niet van mij was) bouwden zich energetisch op in mijn lijf. En die opgebouwde energie moet er ook ergens weer uit. Het lichaam is zelfhelend. De migraine zorgde voor de ontlading. Ik voelde me na 2 dagen migraine altijd lichamelijk compleet uitgeput, maar gevoelsmatig helemaal opgeladen. De liefde stroomde dan keihard door mijn lijf.

Zo één keer in de twee jaar kan migraine nog eens opspelen. En altijd zorgt de ontlading voor ruimte. Ruimte waarvan ik niet voldoende besef dat ik die hard nodig heb. Ondanks dat ik heel bewust bezig ben met voelen en luisteren naar mijn lichaam, is er altijd een blinde vlek, een valkuil aanwezig. Ooit zal ik die doorzien en er niet meer intrappen. Maar voor nu, zal ik nog héél af en toe, mijn lot als lijdend voorwerp ondergaan en aanvaarden.

Ben jij ook weleens een lijdend voorwerp?