DE STAPPEN VAN EEN VERWERKINGSPROCES ALS HSP – een persoonlijk kijkje achter de schermen

De pijnlijke situatie
Al weken loop ik met iets rond wat me bezighoud. Een ervaring die veel met me doet. Niet iets groots, niet iets heftigs, maar wel iets wat pijnlijk bij me blijft hangen. Je kent het wel, terwijl je heerlijk tevreden bezig bent met je dagelijkse routine, komt er ineens een gedachte naar boven (aan die situatie) en meteen voel je een pijnlijke steek in je buik of hart. Verdorie, blijkbaar heb ik er nog steeds last van. Het zit nog in mijn systeem.

Het interne dialoog – spiegeltje aan de wand
En zoals het een goed hooggevoelig persoon betaamt, ben ik al weken de situatie aan het analyseren, overdenken en afwegen. “Waarom raakt het me zo? Wat zegt dit over mij? Moet ik daar aan gaan werken? Is het iets wat ik bespreekbaar mag maken? Zou dat gerechtvaardigd zijn? Stel ik me dan niet te kwetsbaar op? Wat voor gevolgen heeft het als ik het uit? En hoe bespreek ik dat dan?” Allemaal vragen die door mijn hoofd gaan. Met daarbij het besef dat zodra ik mijn gevoelens uit in de buitenwereld, ze hierdoor nog meer aanwezig zijn. Sterker nog, door het uit te spreken, loop ik het risico dat de ander er ook last van krijgt.

Het besef van overvloeien
En dat is juist waar de schoen wringt. Als hooggevoelig persoon ben ik vaak zo empathisch dat ik ook besef en voel dat mijn boodschap (lees energie) invloed heeft op de ander. En omdat het gevoel van de ander zo bij mij binnenkomt (vooral, en met name, bij emotioneel geladen situaties) brengt dit een extra belasting met zich mee. Want het voelen van de ander brengt mij uit balans. Enorm uit balans. Dan ga ik weer afstemmen en raak ik steeds verder van mijn eigen kern verwijderd. Ben ik krachtig genoeg om bij mijn standpunt te blijven, of ben ik te gevoelig voor het gevoel van de ander?

Adempauze
Ik heb geleerd om te wachten. Te wachten tot de heftigheid niet meer in mijn lijf zit (en dus is verwerkt) of te wachten om tot het besef te komen dat het nog steeds sluimert. Het knagende, pijnlijke gevoel. Voor mij een teken dat ik er iets mee moet doen. En vervolgens wacht ik nog een tijdje tot ik mezelf voldoende in balans voel om het te bespreken.

En wat gebeurt er?

De ontlading
Na het nemen van de beslissing voel ik direct dat de weken denken en analyseren mij veel energie heeft gekost. De daaropvolgende dagen ben ik emotioneel en in mezelf gekeerd. Ik besef dat dit hoort bij mijn natuurlijke verwerkingsproces. Ik laat het toe want het maakt dat ik de situatie kan blijven overzien en bewust de volgende stap kan gaan zetten. Ik heb vertrouwen dat mijn lichaam zich hersteld en ik weer terug in balans komt. En zoals altijd, gebeurt het ook deze keer.

Klaar voor het gesprek!