De term HSP (Highly Sensitive Person) werd in de jaren ’90 geïntroduceerd door de Amerikaanse psycholoog Elaine Aron. Zij deed samen met haar partner onderzoek naar mensen die van nature gevoeliger zijn voor prikkels, en beschreef dit als een aangeboren eigenschap – geen stoornis of label, maar een manier waarop je systeem werkt. Met haar boek The Highly Sensitive Person heeft ze dit onderwerp wereldwijd op de kaart gezet.

In het Nederlands wordt HSP vertaald als zowel hooggevoelig als hoogsensitief. En eerlijk? Dat zijn gewoon twee woorden voor precies hetzelfde.

Alleen… in de loop der jaren zijn er allerlei coaches, therapeuten en stromingen geweest die er hun eigen betekenis aan zijn gaan geven. Daardoor lijkt het soms alsof er verschil is tussen die twee termen – alsof het twee verschillende dingen zijn.

Maar in de basis klopt dat niet.
Hooggevoelig en hoogsensitief verwijzen naar dezelfde eigenschap.

Het verschil zit dus niet in wat het is, maar in hoe mensen het zijn gaan uitleggen.

Uit hersenscans blijkt dat HSP’s prikkels diepgaander verwerken, vooral in hersengebieden die betrokken zijn bij empathie, zelfreflectie, emoties en sociale waarneming. Ook is aangetoond dat bepaalde hersendelen bij HSP’s nauwer samenwerken dan gemiddeld, met name tussen sensorische verwerking en emotionele interpretatie. Daardoor komt informatie verfijnder en intenser binnen – en blijft het vaak langer “doordreunen”.